สวัสดีวันเสาร์ครับ :D

ไม่ได้เจอกัน 1 สัปดาห์เต็มๆ ในที่สุดฤดูกาลสอบก็ผ่านพ้นครับ
ย่างเข้าสู่เดือนสิงหา ตอนนี้ไปไหนก็จะเริ่มมีคนมาเร่ขายดอกมะลิแล้ว

วันนี้ผมไปเรียนดนตรีที่โลตัส พระราม4 ระหว่างกำลังเลือกหนังสืออยู่ที่ชั้น ก็มีเด็กผู้หญิง แต่งชุดนักเรียนคอบัวอายุราวๆนักเรียนประถมเดินเข้ามา เรียกผม 'พี่' เบาๆ ผมหันไป เธอถามผมว่า 'จะซื้อดอกมะลิไหมคะ?' พอถามว่าดอกละเท่าไร เธอก็ตอบว่า 'ดอกละ 25 บาทค่ะ'
ผมควักกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา เปิดดู ปรากฏว่ามันมีแบงค์ 20 บาทอยู่ใบเดียว(ไม่มีเหรียญ) กับแบงค์ 50 บาท แล้วก็แบงค์ร้อย ตัดสินใจส่งแบงค์ 50 ไป (คงไม่ใจดำต่อราคาดอกมะลิหรอกครับ) สุดท้ายก็ตัดใจช่วยซื้อไป 2 ดอก (คนอ่านงง อะไรของมัน..?!)

ตอนนี้ที่บ้านมีดอกมะลิหน้าตาเหมือนกันเด๊ะ 5 ดอก
แม่ 2 ดอก พ่อ 1 ดอก ของข้าพเจ้าอีก 2 ดอก...กว่าจะถึงวันแม่ คงจะมีดอกมะลิพอที่จะแจกให้คนทั้งหมู่บ้านล่ะมั้ง (กระนั้นคงไม่มีใครซื้อดอกที่6แล้วครับ)

บทรำพึงรำพัน - -

เมื่อวานได้ฟัง พื้นที่เล็กๆ ของ บอย ตรัย จากบล็อกของคิปเป
โดนกล่องดวงใจมากครับ สารภาพว่าหลังจากนั้นผมก็เหี่ยวไปทั้งวัน -_-

พอเราโตขึ้น ต้องรับผิดชอบอะไรหลายๆอย่าง ต้องเผชิญกับปัญหาที่หินกว่าเดิม จนกระทั่งคนเรา ลืมแม้แต่สิ่งที่ตัวเองต้องการจะให้เป็น

วันหนึ่งแม่ผมขับรถผ่านแถวสถานีรถไฟมักกะสัน มีป้ายติดอยู่ว่า 'โครงการโรงเรียนในฝัน' แม่ผมก็อ่านป้าย
ตอนนั้น ผมคิดในใจว่า อะไรคือโรงเรียนในฝัน?
ขณะนั้นน้องซึ่งอยู่ในวันประถม1 บอกว่า
โรงเรียนในฝันของเธอ คือโรงเรียนที่เรียนแต่วิชาง่ายๆ เลิกเร็วๆ ครูใจดี ให้เล่นทั้งวัน
ทำให้ผมนึกขึ้นได้...ว่าครั้งหนึ่ง ผมก็เคยคิดอย่างนั้น
ถามว่าโรงเรียนในฝันของผมหายไปตั้งแต่เมื่อไร? ผมไม่รู้หรอก

ไม่ใช่แค่โรงเรียนในฝันที่หายไป...
ทุกวันนี้ผมยุ่งจนกระทั่งสายตามองแค่ปัจจุบัน ลืมสิ่งที่อยากให้เป็น และลืมสิ่งที่อยากจะเป็นไปหมด
ขอแค่วันนี้ผ่านไปได้ ขอแค่วันนี้ทำได้ หรืออย่างมากก็ขอให้วันนี้คุ้มค่าที่สุดแค่นั้น

แล้วคุณล่ะ โรงเรียนในฝันเป็นยังไง?

พื้นที่เล็กๆ : บอย ตรัย ภูมิรัตน์ : ดาวน์โหลด