สวัสดีวันศุกร์ครับ :-)
ไม่ได้เขียนบล็อกมาตั้งแต่ปิดเทอมจนกระทั่งผ่านไป1สัปดาห์
เกิดอะไรขึ้นบ้าง?
ขณะนี้กำลังคลั่ง Niccolo Paganini อยู่ครับ วันนี้จะเอามาเล่าสู่กันฟัง
..ผมอ่านประวัติปากานีนี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า รวมถึงค้นข้อมูลที่เกี่ยวข้องบางส่วนแล้ว หวังว่าที่เล่าคงจะอ่านได้เรื่อยๆนะครับ :P
เห็นตัวหนังสือแล้วอย่าเพิ่งหนีไปไหน!!
Niccolo Paganini คือนักดนตรีและนักประพันธ์เพลงชาวอิตาลีที่ได้ชื่อว่าเป็นนักไวโอลินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ปากานีนี่เกิดในยุคคลาสสิก (27 ตุลาคม 1782) ใช้ชีวิตอยู่จนถึงยุคโรแมนติก (ถึงแก่กรรมปี 1840) ปากานีนี่มีสุขภาพที่ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไรครับ ครั้งหนึ่งเขาเกือบจะถูกพันด้วยผ้าพันศพ แต่โชคดีที่ยังไม่ฝังเสียก่อน 0_0
พ่อของปากานีนี่ค้าขายเรือ ต้องการให้ปากานีนี่เป็นเด็กอัจฉริยะจะได้รวยๆ เลยบังคับให้ปากานีนี่เล่นดนตรี (ตอนแรกเรียน mandolin ตอน5ขวบ ต่อมาเล่นไวโอลินตอน7ขวบ) บังคับชนิดที่ว่าทารุณและลงโทษถ้าเล่นผิด ไม่อนุญาตให้ออกไปเล่นกับเด็กคนอื่นล่ะครับ
พอปากานีนี่อายุ8ขวบ เขาก็สามารถแต่งเพลงโซนาต้าได้!! อีกทั้ง6เดือนต่อมายังเล่นคอนแชร์โต้ของ Pleyle ได้ด้วย (Pleyel คือใคร ผมลองค้นมา พบว่าชื่อ Pleyel Ignace คือคนที่ก่อตั้งบริษัทผลิตเครื่องดนตรี...ใช่คนเดียวกันรึเปล่าหว่า) ทีนี้พ่อของเขาเลยตระหนักว่าสิ่งที่เขาต้องการกำลังจะเป็นจริง! เลยพอจะผ่อนปรนบ้าง เพราะคำนึงถึงผลประโยชน์ที่จะตามมาในไม่ช้า
พอปากานีนี่อายุ13ปี ก็ได้แสดงคอนเสริ์ทจนได้รับฉายาว่าเป็น เด็กอัจฉริยะ พ่อเขาเลยส่งไปเรียนกับครูที่มีชื่อเสียง แต่ปรากฏครูบอกว่า ไม่มีอะไรจะสอนอีกแล้ว เลยส่งไปเรียนประพันธ์เพลงแทน พอเริ่มเรียนก็ไปแสดงคอนเสริ์ท โชว์เทคนิคการเล่นอันแปลกประหลาดให้คนตะลึง ต่อมาก็ไปแสดงกับพี่ชายและประสบความสำเร็จอย่างดี เลยตัดสินใจไม่กลับบ้านอีกเลย
แม้ว่าจะอายุ16ปีเท่านั้นแต่เขาก็ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย หมดไปกับการพนันและผู้หญิง ถึงกับต้องเอาไวโอลินไปจำนำอยู่หลายครั้ง ครั้งหนึ่งต้องไปแสดงคอนเสริ์ทแต่ไวโอลินดันจำนำอยู่ โชคดีที่เพื่อนให้ยืมไวโอลิน ปรากฏว่าการแสดงนั้นประทับใจมาก เขาเลยยกให้ไปเลย แต่จากนั้นปากานีนี่เกือบต้องเสียไวโอลินกับการพนันอีก ปากานีนี่เลยสาบานกับตัวเองเลยว่าจะไม่เล่นการพนันอีกเลย...(ขออนุญาติข้ามรายละเอียดเล็กน้อยหลังจากนี้)
ด้วยเทคนิคที่น่าตื่นตะลึง(ยังไงจะอธิบายอีกที) และภาพลักษณ์ชวนสยองเล็กน้อย ทำให้เกิดเรื่องราวของปีศาจในตัวเขา หนังสือพิมพ์ในปี 1831 เคยเล่าว่า เขาสูงราว5ฟุต(กับ5นิ้ว) ผอมเพรียว ใบหน้าเรียวและซีดแต่คมชัด จมูกยื่น มีตาเหมือนเหยี่ยว ผมหยักศกสีคำยาวระบ่า ลำคอเล็ก เส้นผมจมลึกที่โหนกแก้ม มีรอยยิ้มคล้ายซาตาน แววตาคล้ายถ่ายไฟที่ลุกโชน (เอาเข้าไป)เป็นคนเคร่งขึมไม่ค่อยพูดจา (แต่พอเป็นเรื่องเงินก็จะเป็นคนโลภทันที) คนเลยคิดว่าเขาคือทายาทปีศาจจริงๆ
อย่างไรก็ตาม ที่เคยเล่าว่าเขาป่วยสุขภาพไม่สู้ดี แต่ปากานีนี่ก็ทำงานหนัก ไม่สนใจสุขภาพตัวเอง (เหมือนใครหว่า -_-) ปากานีนี่เคยเปิดบ่อนคาสิโนที่ปารีสแต่ก็ล้มเหลวขาดทุนอย่างรุนแรง อาการก็เลยทรุดหนักลงไปอีก จนกระทั่งไปสามารถให้เสียงได้อีกต่อไป และถึงแก่กรรมวันที่ 27 พฤษภาคม 1840 อายุก็ประมาณ 58ปีครับ2-3วันก่อนที่เขาจะสิ้นลม พระบิชอปเคยถูกเชิญมารับศีลแต่เขาปฏิเสธเพราะไม่คิดว่าตัวเองกำลังจะตาย เลยเสียชีวิตทั้งๆที่ยังไม่ได้รับศีลครั้งสุดท้าย โบสถ์ก็เลยไม่รับฝังศพเขา เลยต้องไปเก็บที่โรง'บาลแทน ต่อมาญาติเขาก็ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อพระสันตปาปาให้จัดพีธีฝังเป็นอันเรียบร้อย
สำหรับปากานีนี่ แม้แต่ Schumann เองก็ยังชื่นชมในตัวเขา Schumann กล่าวว่าผลงานของเขาเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์และคุณค่าที่ยอดเยี่ยม (ขอข้ามต่อจากนั้น)
ผลงานที่มีชื่อเสียงของเขาคือ 24 Caprices สำหรับเดียวไวโอลิน ซึ่งต่อมาผลงานบางส่วน List (ผมคิดว่าสะกดผิด มีตัว Z หรือเปล่า) และ Schumann ได้นำมาเรียบเรียงสำหรับบรรเลงเปียโน (ขอข้ามอีก)
ที่กล่าวถึงมากเลยก็คือ การเล่นไวโอลินด้วยการตัดสาย3สายบนทิ้ง! เหลือแค่สาย G
บรรเลงบทเพลง Sonata a movement peretual ด้วยอัตรา12ตัวโน๊ตใน1วินาที (อึ้งรับประทาน)0____0
นอกจากนี้ Schwarz ได้สรุปทฤษฏัการเล่นไว้6ข้อคือ
- Scordatura การตั้งสายไวโอลินผิดปกติ เขาสามารถเล่นคีย์อื่นโดยไม่ต้องเปลี่ยนโพสิชั่นเลย (เขามีช่วงขาและแขนยาวกว่าปกติ แค่มือก็ยาวเกือบถึงเข่าครับ อีกทั้งนิ้วยังเรียวยาว จนว่ากันว่าเขาสามารถวางนิ้วโป้งของมือซ้ายที่โพสิชั่น1 และเลื่อนนั้วชี้ไปโพสิชั่น3 ทั้งๆที่นิ้วโป้งซ้ายยังอยู่ที่โพสิชั่นเดิม...ถึงตรงนี้คนอ่านงง ขอโทษครับ)
-การใช้คันชักแบบกระแทกสาย
-Pizzicatoด้วยมือซ้าย (ทำให้ไม่ต้องใช้มือขวาถือคันชักเลย!!)
-เทคนิคฮาร์โมนิคอันไร้ขอบเขต
-ใช้แค่สายGบรรเลงได้ทั้งเพลง (ผมจะพยายาม -_-)
-การวางนิ้วอันแปลกประหลาด
ตั้งสายไวโอลินาย A ลดลงครึ่งเสียง เล่น Witches Dance ด้วยสายG...บลาบลา
ยาวมากๆครับ ของจริงมี9หน้า อันนี้ผมก็โม้มากไปหน่อย
สุดท้ายนี้มาลองฟังเพลงของปากานีนี่ดู!
อันนี้คือLa Campanella ฉบับไวโอลินคอนแชร์โต้
| /> | |||||
|
เอาเป็นว่าผมไม่พูดมากแล้ว ลาไปล่ะครับ (อยากรู้จริงๆจะมีใครอ่านไหม)
แล้วเจอกันใหม่ :D
